Reorganiseren of medewerkers juist boeien en binden?

Reorganiseren

In tijden van economische tegenslag grijpen bedrijven vaak naar een reorganisatie om kosten te besparen. Dit instrument geeft snel, meetbaar resultaat en is relatief makkelijk uit te voeren. Reorganiseren is echter alleen zinvol als er in een onderneming structurele aanpassingen nodig zijn door de veranderingen in de markt. Voor tijdelijke veranderingen zoals een dalende afzet door een crisis is een alternatieve oplossing waarvan de totale kosten voor de onderneming lager uit vallen.

Verbeteren

In plaats van kosten maken om medewerkers te ontslaan en weer kosten te maken om medewerkers aan te nemen als het economisch beter gaat, is het zinvoller en goedkoper de inzet van het menselijk kapitaal te verbeteren. Ondernemingen kunnen succesvoller zijn als ze investeren in het hun personeel op productiviteit, kwaliteit en veiligheid. De medewerkers, het menselijk kapitaal is immers waarmee een onderneming zich onderscheidt.

Risicoloos

Het investeren in medewerkers is daarnaast vrijwel zonder risico daarbij nemen de arbeidsproductiviteit en inzetbaarheid toe. Bestaande medewerkers hebben een band met het bedrijf en zullen minder snel vertrekken. Zeker niet als ze de gelegenheid krijgen zich te ontwikkelen. De ervaring leert dat bedrijven die investeren in het opleiden van hun medewerkers minder moeite hebben om nieuw personeel aan te trekken. De total costs of ownership (TCO) van boeien en binden vallen lager uit dan van reorganiseren.

Gebrek aan (proces)technici in Rotterdamse havengebied – bereikbaarheid

Vele initiatieven worden door bedrijven, overheid en opleidingsinstituten ondernomen om jonge mensen te interesseren voor de techniek. Ik heb al eerder geschreven over de invloed van de ouders op de keuze voor een opleiding in de techniek.

Bereikbaarheid

Een ander probleem om leerlingen te interesseren voor werk in het Rotterdamse havengebied is de bereikbaarheid. Door de opzet van het gebied met bruggen en tunnels rijd je van de ene naar de andere muizenval.
De ontwikkeling van de tweede Maasvlakte zal alleen maar meer verkeer en files veroorzaken waar de medewerker van morgen dagelijks mee te maken krijgt. Meer asfalt en een extra tunnel lijken op dit moment de oplossing.

Reistijd

Ik heb me laten vertellen dat het nu twee uur kost om met het openbaar vervoer vanuit Rotterdam in het Botlek/Europoort gebied te komen. Ben benieuwd hoeveel tijd het in de toekomst gaat kosten als je met het openbare vervoer naar de tweede Maasvlakte wilt reizen.

Alternatief

Als jongere kan je natuurlijk ook met de scooter naar je werk of stageplaats. Vanuit Rotterdam in weer en wind moet je je werk wel heel leuk vinden wil je niet bezwijken voor een baan dichterbij Rotterdam bijvoorbeeld als monteur met een eigen serviceauto.

Oplossing?

Zou het wellicht een idee zijn om op de treinverbinding welke nog naast de Betuweroute ligt te gebruiken voor een stoptrein vanuit het Rotterdamse die aansluit op de ploegentijden?

Gebrek aan (proces)technici in Rotterdamse havengebied – lokaal probleem

Binnen Zuid-Holland en Brabant zijn er diverse industrieclusters waar behoefte is aan  (proces)technisch personeel. Denk hierbij aan de Moerdijk, Drechtsteden en het Rotterdamse havengebied.

Lokaal probleem

Wat me opvalt als ik HR-mensen spreek uit deze regio’s, is dat de krapte aan (proces)technici op de arbeidsmarkt zeer lokaal lijkt te zijn. In de Moerdijk en Drechtsteden kan men relatief eenvoudig jongeren interesseren voor de techniek en aan technisch personeel komen. In Vlaardingen en Schiedam geldt min of meer hetzelfde. Terwijl in de Botlek en Europoort bedrijven meer moeite moeten doen om jongeren te interesseren voor een baan in de techniek.

De oorzaak lijkt zich niet in de soort industrie of functies te liggen, deze is in alle industriële gebieden dezelfde; chemie/petrochemie.

Regionale betrokkenheid

Wat wel een verschil is de ligging ten opzichte van de woongebieden en daarmee de betrokkenheid van de bewoners bij de industrie. Veel werknemers in het Rotterdamse havengebied komen van de Zuid-Hollandse eilanden Voorne-Putten.

De industriële gebieden van Drechtsteden, Moerdijk, Vlaardingen, Schiedam liggen tegen woongebieden aan. Terwijl in Rotterdam de afstand die je moet overbruggen om in de buurt van de Botlek en Europoort te komen vele kilometers is.

Niet vreemd dat werken in het Rotterdamse havengebied voor jongeren een optie is waar ze niet direct aan denken.

Gebrek aan (proces)technici in Rotterdamse havengebied – de invloed van ouders.

In de discussies hoe jongeren te interesseren voor de techniek wordt de invloed van de ouders ernstig onderschat.

Beeldvorming

De ouders van leerlingen die voor de keuze van een beroepsopleiding staan hebben een leeftijd tussen 30 en 45 jaar. De grootouders van de deze leerlingen zullen ongeveer 50-65 jaar zijn. Grootvaders die 40 jaar geleden in de haven hebben gewerkt kennen de haven van de zware arbeid en lage lonen. Verhalen die het beeld over de haven van de huidige generatie ouders heeft gevormd. Een hele generatie heeft dus te horen gekregen hoe zwaar, onderbetaald en vies het werk in de haven is. Een hele generatie Nederlanders maar ook een hele generatie allochtonen die als gastarbeider naar Nederlands zijn gekomen om in de haven te werken.

Afstand

Gezien de grote afstand tussen Rotterdam en de haven, komen de meeste mensen alleen op weg naar het strand door het Rotterdamse havengebied. De pluimen, vlammen en vieze lucht versterken het beeld dat ze hebben meegekregen. De calamiteiten en lekkages die zo nu en dan plaatsvinden helpen ook niet mee de beeldvorming van het Rotterdamse havengebied te veranderen.

Integrale aanpak

Om jongeren voor werk in het Rotterdamse havengebied te interesseren zul je dus ook de grootouders en ouders actief moeten betrekken. Ook hen laten zien dat het beeld wat zij van de haven hebben niet meer overeenkomt met de realiteit.

Mijn stelling wordt gevoed door het feit dat veel nieuwe werknemers in het Rotterdamse haven gebied familieleden hebben die er al werken of juist familieleden hebben zonder enige binding met de haven. Ze worden door de positieve verhalen, doorgroeimogelijkheden en goede salarissen geïnteresseerd of ontwikkelen zelf een beeld van het werk in de haven.

De hedendaagse aanpak van de vergrijzing en het interesseren van jongeren voor de techniek doet mij denken aan; het trekken aan gras en dan maar zien of het harder gaat groeien. Terwijl het gras woekert met de juiste hoeveelheid voeding, water en licht.

Vreemde handen zitten aan mijn kindje!

“A Car is Born”

In 2005 volgde ik op Discovery Channel de programma’s van Mark Evans waarin hij een vliegtuig, een helikopter, auto’s en motoren bouwde of opknapte. Een van deze programma’s ging over de bouw van een Porsche 356 Speedster replica.

Dit model en de bouw van deze auto hebben me sindsdien niet meer losgelaten. In september 2007 ben ik zelf gestart met de bouw van een Porsche 356 Speedster replica (www.metdewindindeharen.nl).

Reflectie tijdens de bouw

Tot aan de bouw was ik gewend van tevoren te weten hoe mijn doelen te  realiseren. De bouw van de Speedster werd een project waarvan weliswaar het einddoel helder was, maar de wijze waarop dit aandoel te realiseren zeker niet. Ik heb nog nooit een auto gebouwd en ken ook geen mensen in mijn omgeving met deze ervaring. Laat staan dat ik weleens in een Speedster gereden heb.

Ik kwam er al snel achter dat ik geen kant-en-klaar kit had gekocht en steeds oplossingen moest bedenken voor de problemen die ik tegenkwam. Op de een of andere manier had ik het volste vertrouwen dat ik deze problemen zou oplossen en ben dan ook nooit boos geworden of ben mijn geduld verloren. Terwijl ik best suffe dingen heb gedaan; onderdelen wegdoen die ik uiteindelijk nog nodig bleek te hebben, onderdelen verkeerd monteren, onderdelen kapot maken tijdens het demonteren of de lak beschadigen.

Verder heb ik tijdens de bouw van de Speedster geleerd:

• Te vertrouwen op de technische keuzes die ik maak na me verdiept te hebben in de materie.
• Het project op te delen en stap voor stap de bouw consequent uit te voeren.
• Hulp te vragen bij problemen waarvoor ik zelf geen oplossing heb en die zaken waarvan ik geen of onvoldoende kennis heb, uit te besteden.

Transformatie

De Speedster was de afgelopen 4 jaar een bouwproject, dit is de afgelopen maanden veranderd in een auto. Ik snapte voorheen niet waarom iedereen het zo knap vond wat ik doe. Nu groeit, naar mate het beoogde einddoel nadert, bij mij de trotsheid.

Onthechting

Voordat de Speedster de weg op kan, staat de auto bij een VW garage voor een technisch controle. Na 4 jaar is de garage ineens heel erg leeg. Zonder mijn aanwezig zitten vreemde handen aan mijn kindje. Maar binnen enkele dagen komt ze weer thuis. Ik hoop dan ook op een mooi najaar.

Prijs versus waarde

Twee kanten van de medaille

In het Tijdschrift voor Coaching (nummer 2, juni 2011) staan twee artikelen die de dienst coaching belichten. Het ene artikel gaat over de wijze waarop coaches tegen de dienst aankijken. Het tweede artikel gaat over hoe opdrachtgevers ertegenaan kijken. Het is interessant te lezen hoe verschillend deze twee groepen omgaan met de dienst, de prijs en de toegevoegde waarde.

Wat mij vooral opvalt is dat voor coaches het uurtarief een belangrijk onderwerp is terwijl voor de opdrachtgevers dit helemaal geen criterium blijkt te zijn. Opdrachtgevers kijken met name naar de opbrengst, de toegevoegde waarde van coaching.

Je oogst wat je zaait

Deze misvatting zie je ook vaak in de verkoop terug. Verkopers die in de veronderstelling zijn dat de prijsstelling van hun producten te hoog is, dat ze te duur zijn vergeleken met de concurrentie. Interessant is dan te horen met welke argumenten deze verkopers terugkomen als ze de order niet gegund wordt. De opdracht is naar X gegaan op basis van prijs.

Het principe is van alle tijden ‘Je oogst wat je zaait’. Wanneer je denkt dat kan ik niet, is de kans zeer groot dat het je ook niet lukt. Zo werk het ook met het vooroordeel ‘ te duur’. Als je denkt we zijn te duur is de kans groot dat de klant je afwijst op de prijs. Niet omdat de prijs daadwerkelijk veel te hoog is, maar omdat je niet in staat bent geweest de toegevoegde waarde voor de klant van je product/dienst duidelijk te maken.

Denk je daarentegen dat je de beste oplossing hebt die je klant de meeste waarde oplevert dan zal je ook de argumenten gebruiken om dit te bewijzen. Met als resultaat……. de opdracht zonder korting.

De zakelijke balans

Voor de verkopers die in de veronderstelling zijn dat klanten alleen en uitsluitend op prijs kiezen deze uitspraak van John Ruskin (1819-1900):

“It’s unwise to pay too much, but it’s unwise to pay too little. When you pay too much you lose a little money, that is all. When you pay too little, you sometimes lose everything, because the thing you bought was incapable of doing the thing you bought it to do.
The common law of business balance prohibits paying a little and getting a lot. It can’t be done. If you deal with the lowest bidder, it’s well to add something for the risk you run. And if you do that, you will have enough to pay for something better!”

Het nut van tegenslagen.

Het roer omgooien

Man, 53 jaar maakt droomreis na plotseling overlijden van een collega.
Vrouw, 36 jaar maakt een carrière switch na gedwongen ontslag.
Man, 48 jaar volgt zijn hart na burn-out.

Zomaar enkele voorbeelden uit mijn directe omgeving van mensen die het roer in hun leven omgooien.

Uitstel

Veranderingen in je leven gebeuren geleidelijk en onzichtbaar. Je kiest een opleiding op een leeftijd waarop je vaak nog niet precies weet wat je wilt. Je gaat werken en je verantwoordelijkheden groeien. Tot het moment waarop je ontdekt wat je graag zou willen doen, welke droomreis je wilt maken of dat je werk niet meer zo leuk is.

Onderzoek heeft uitgewezen dat niemand graag kwijt raakt wat hij heeft. Op dat moment je hart volgen of kiezen voor je droom is niet zo eenvoudig. Dus stel je de droomreis, je keuzes uit totdat de kinderen de deur uit zijn, de hypotheek is afgelost of zelfs totdat je met pensioen bent.

Tegenslagen

Dan als vanuit het niets overlijdt een collega, word je ontslagen of krijg je een burn-out. Het lijkt dat er eerst iets ernstig moet gebeuren dat mensen wakker schudt. Deze tegenslagen zetten de wereld zoals je die kent compleet op zijn kop. Alle zekerheden storten als een kaartenhuis in elkaar. Dit creëert de benodigde ruimte die ontbrak om opnieuw te kiezen.

Koester je tegenslagen, ze houden je alert om bij jezelf te raden te gaan wat je werkelijk belangrijk vindt.

‘Het is de tegenwind die de vlieger doet opstijgen.’